Ten, któremu przypisuje się status bohatera naszego przedstawienia, ma się za dziwaka, któremu u schyłku życia trudno ustalić własne ja. Nie, nie „poszukuje” tożsamości. Ona go właściwie nie zajmuje. To, co go trapi, jest kwestią nie obrzeżonych przestrzeni i czasu, w których roztapia się jego świadomość i pamięć. Kto jest nosicielem tej świadomości, kto – depozytariuszem tej pamięci, skoro ów dziwak „nie ma” lat ani stałego miejsca „pobytu”. Jego bycie jest bywaniem (zbywaniem) siebie, a nie – bywaniem sobą. Może jest opowieścią, w której mylą się
ze sobą opowiadający z opowiadanym jak opowiadające z opowiedzianym?
Nasz dziwak zwija i rozwija manatki, szykując się do finału opowieści, o którym wie, że jest nieunikniony jak to,
co już wtopiło się w pamięć i niekiedy dopomina się o czas teraźniejszy, pochwytną cząstkę życia wiecznego. Tym
są nawroty epifanii dzieciństwa, ustawiczne pojawianie się Pewnego Chłopca, w różnych postaciach dającego o sobie znać; czy po to, by jeszcze nadać minionym zdarzeniom i rzeczom znaczenie kiedyś przeoczone albo niedocenione?
Nie ma wątpliwości, że nie-bohater „Manatków” jest aktorem. Jest teatrem. Niejednego Aktora (Bogusław Kierc).
Bogusław Kierc „Manatki” PREMIERA
21.10.2013 / godz. 19:00 / Teatr Stary / bilet 15 zł
Serdecznie zapraszamy!